stoikidiskickboxingteam

Αυτοάμυνα

kyr

Κάθε πολεμική τέχνη και κάθε μαχητικό άθλημα μπορεί να αναπτύξει την ικανότητα ρεαλιστικής αυτοάμυνας των ασκούμενων τους, αν έχει την ευχέρεια και την διάθεση να ακολουθήσει τις παρακάτω προϋποθέσεις και προδιαγραφές:

1) Δημιουργία ενός group προπόνησης που θα συμμετέχουν οι πολύ προχωρημένοι ασκούμενοι, οι οποίοι εκτός από τις ανεπτυγμένες τους τεχνικές ικανότητες, έχουν πολύ καλή αίσθηση των κινήσεών τους και επιπλέον θα είναι απόλυτα αφοσιωμένοι στον συγκεκριμένο σκοπό.

2) Από την προπόνηση θα πρέπει να απουσιάζουν τελείως: α) οι επιθετικές τεχνικές, καθώς θα πρέπει οι ασκούμενοι να μάθουν να κινούνται πάντα δεύτεροι (δηλαδή να αντιμετωπίζουν επιθέσεις και όχι να τις ξεκινάνε αυτοί), β) παραδοσιακές τεχνικές, εξεζητημένες τεχνικές, αγωνιστικές τεχνικές, ακροβατικές τεχνικές, τεχνικές αυτοθυσίας καθώς και πολύπλοκες αλληλουχίες κινήσεων, γιατί όλα τα παραπάνω δεν συμβαδίζουν με την πρακτική αυτοάμυνα, όπου η απλότητα και η αμεσότητα θα πρέπει να κυριαρχούν, γ) τα χτυπήματα με τις γροθιές στο κεφάλι και στο πρόσωπο, τόσο γιατί φθείρουν τα χέρια, όσο και γιατί προκαλούν σοβαρές βλάβες στον αντίπαλο, αλλά και αιμορραγίες και εμφανή σημάδια ξυλοδαρμού. Θα πρέπει να προτιμούνται για το κεφάλι και το πρόσωπο, χτυπήματα με την παλάμη και την κόψη της παλάμης, ενώ δεν είναι απαγορευτική η χρήση των γροθιών στο σώμα του αντιπάλου, δ) η χρήση οποιουδήποτε προστατευτικού (γάντια, μασέλα, σπασουάρ, θώρακας, καλαμίδες, κ.ά.), για να εξασφαλίζονται φυσικές συνθήκες, ενώ θα πρέπει συχνά οι ασκούμενοι να φοράνε καθημερινά ρούχα και όχι τις στολές της προπόνησης και ε) τα λακτίσματα πάνω από το ύψος του υπογαστρίου του αντιπάλου, γιατί τα πιο ψηλά λακτίσματα δεν είναι τόσο εφικτά και εύχρηστα σε μία πραγματική κατάσταση αυτοάμυνας.

3) Θα πρέπει να προτιμούνται οι κυκλικές τεχνικές από τις γραμμικές, καθώς είναι πιο πρόσφορες για πρακτική αυτοάμυνα. Ακόμη δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να γίνεται κατάχρηση χτυπημάτων και πρέπει να δουλεύεται μία μεγάλη γκάμα απλών και πρακτικών λαβών, κλειδωμάτων, ρίψεων, λαβών συνοδείας και σημείων πίεσης, τα οποία θα πρέπει να δουλεύονται και με την χρήση αλλά και χωρίς την χρήση των ρούχων του αντιπάλου.

4) Θα πρέπει οι τεχνικές που δουλεύονται να μην απαιτούν μυϊκή δύναμη, αυξημένα σωματικά προσόντα και καλή φυσική κατάσταση, έτσι ώστε να μπορούν να εκτελεστούν αβίαστα και από τον πιο μικρόσωμο και αγύμναστο ασκούμενο.

5) Θα πρέπει η προπόνηση να έχει στοιχεία από όλες τις μορφές και εκφράσεις μάχης  και να έχει ερεθίσματα από όλη την γκάμα των πολεμικών τεχνών και των μαχητικών αθλημάτων. Αυτό για την πρακτική αυτοάμυνα δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνουμε το ίδιο καλοί με έναν εξειδικευμένο μαχητή (π.χ. παλαιστή) για να τον αντιμετωπίσουμε με τα ίδια τα δικά του όπλα, γιατί βέβαια είναι ανέφικτο να γίνουμε πολύ καλοί μαχητές σε όλα τα διαφορετικά είδη μάχης. Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι: α) να βάζουμε τον εαυτό μας απέναντι σε έναν πολύ καλό εξειδικευμένο μαχητή, β) να εντάσσουμε την όλη κατάσταση σε πραγματικές συνθήκες αυτοάμυνας και να μην την βλέπουμε σαν αγώνα, γ) να προσπαθούμε να εντοπίσουμε τις όποιες αδυναμίες και τα μειονεκτήματα του, δ) να τον αντιμετωπίζουμε εκμεταλλευόμενοι τα μειονεκτήματα και τις ελλείψεις του, χρησιμοποιώντας τις πιο αποτελεσματικές τεχνικές και τακτικές που ταιριάζουν στην κάθε περίσταση. Και όλα αυτά πρέπει να γίνονται για όλη την γκάμα των διαφορετικών ειδών πολεμικών τεχνών και μαχητικών αθλημάτων, ώστε να υπάρχουν πολλά και διαφορετικά ερεθίσματα και προβλήματα πρακτικής αυτοάμυνας που ζητούν να βρουν την λύση τους. Επιπλέον θα πρέπει να δίνονται και εξειδικευμένα ερεθίσματα πρακτικής αυτοάμυνας και εκτός του χώρου των πολεμικών τεχνών και των μαχητικών αθλημάτων (π.χ. αντιμετώπιση μεθυσμένου).

woman_self_defense

6) Θα πρέπει στην προπόνηση να δίνεται μεγάλη έκφραση στην πρακτική αντιμετώπιση περισσότερων του ενός αντιπάλου, καθώς είναι μία κατάσταση αρκετά συνηθισμένη στην πρακτική αυτοάμυνα. Ακόμη θα πρέπει να δουλεύεται και η περίπτωση να έχουμε συμπαραστάτη με τον οποίο θα πρέπει να μάθουμε να συνεργαζόμαστε σωστά, για να ανταπεξέλθουμε επιτυχώς σε μία κατάσταση αυτοάμυνας.

7) Θα πρέπει στην προπόνηση να δίνεται επίσης μεγάλη έμφαση: α) στην άοπλη αντιμετώπιση ενός και περισσότερων οπλισμένων αντιπάλων, β) στην ένοπλη αντιμετώπιση ενός και περισσότερων άοπλων αντιπάλων, γ) στην ένοπλη αντιμετώπιση ενός και περισσότερων οπλισμένων αντιπάλων, δ) στην χρήση απλών αντικειμένων σαν αμυντικά όπλα έναντι άοπλων και οπλισμένων αντιπάλων. Και όλα τα παραπάνω να γίνονται με βάση πάντα την αμυντική χρήση των όπλων πόλης, από μέρους του αμυνόμενου ώστε να προκληθούν οι λιγότερες δυνατές φθορές στον αντίπαλο.

8) Η προπόνηση σε όλα τα πιθανά σενάρια πρακτικής αυτοάμυνας θα πρέπει να εντάσσεται στα πλαίσια συγκεκριμένου χώρου κάθε φορά, όπου θα υπολογίζονται οι ιδιαιτερότητες και οι δυνατότητες αυτοάμυνας που αυτός προσφέρει και να μην προπονούνται μόνο στην άπλα του γυμναστηρίου. Γι’ αυτό και όπου δεν μπορούν να αναπαραχθούν επακριβώς οι συνθήκες κάποιου συγκεκριμένου χώρου μέσα στο γυμναστήριο, απαιτείται η μετακίνηση μας εκτός γυμναστηρίου (π.χ. διάδρομος, σκάλα, ασανσέρ, είσοδος κτιρίου, πάρκινγκ, άλσος, καφετέρια, κ.ά.), για να δουλέψουμε κάτω από πραγματικές συνθήκες.

9) Θα πρέπει να προπονηθεί ιδιαίτερα η εκμετάλλευση κάθε σταθερού σημείου του χώρου που διεξάγεται η προπόνηση πρακτικής αυτοάμυνας. Μία καλή τακτική είναι να βάλουμε την πλάτη μας σε τοίχο ή σε γωνία, για να εξασφαλίσουμε τα νώτα μας, ενώ θα πρέπει να εξασκηθούμε στο να οδηγούμε χωρίς την εφαρμογή μυϊκής δύναμης τον αντίπαλο μας να προσκρούει σε σταθερά σημεία (π.χ. τζαμαρία, κολώνα, δέντρο, αυτοκίνητο, κ.ά.), για να τον εξουδετερώσουμε.

10) Θα πρέπει οι ασκούμενοι που αναλαμβάνουν στην προπόνηση τον ρόλο του επιτιθέμενου, να μην λειτουργούν παθητικά, τυποποιημένα και να βλέπουν τον ρόλο τους σαν αγγαρεία, αλλά να επιτίθενται με τον ρεαλιστικότερο δυνατό τρόπο, με δεύτερες και τρίτες επιθέσεις και γενικά να σκέφτονται θετικά, ενεργητικά και να κάνουν όσο τον δυνατόν πιο δύσκολη την αντιμετώπιση τους από τον αμυνόμενο.

11) Τέλος ο επικεφαλής εκπαιδευτής που κατευθύνει και οργανώνει την προπόνηση πρακτικής αυτοάμυνας θα πρέπει: α) να μην είναι δογματικός και προσκολλημένος στο σύστημα που ειδικεύεται, αλλά να έχει πλατιά αντίληψη και να δέχεται όλα τα θετικά στοιχεία από όποια πολεμική τέχνη και αν προέρχονται, β) να μην είναι εγωιστής και να αναγνωρίζει τις όποιες ελλείψεις του ξεσκεπάζει η προπόνηση σε ρεαλιστικές συνθήκες αυτοάμυνας και να προσπαθεί να τις εξαλείψει, γ) να δέχεται και να μαθαίνει από τις απορίες και τα πρακτικά προβλήματα που του θέτουν οι εκπαιδευόμενοι  στην προπόνηση, δ) να έχει την εμπειρία και την ικανότητα να εντοπίζει τις καλύτερες και αποτελεσματικότερες τεχνικές για κάθε περίσταση αυτοάμυνας, καθώς και να απορρίπτει αυτές που δεν δουλεύουν και ε) να έχει φαντασία πάνω στην προπόνηση αυτοάμυνας.

Το σημαντικότερο στοιχείο για την εξέλιξή της είναι οι συνεχείς πειραματισμοί στην προπόνηση, μέσα από τους οποίους θα προκύπτουν αποδεδειγμένα αποτελεσματικές και άμεσα εφαρμόσιμες τεχνικές και τακτικές για κάθε κατάσταση ρεαλιστικής αυτοάμυνας.

self_defense

Πίσω

 
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Πανελλήνια Ομοσπονδία Kickboxing

World Association of Kickboxing Organizations

Joya Fight Gear

Walk the Line Studio

Σχολή Οδηγών Οδόσημο

Ακολουθήστε μας

Το Fight Club Larissa στο Facebook

Το Fight Club Larissa στο YouTube